In de Drentse dorpen Gees, Oosterhesselen en Wachtum, verzamelden de kinderen zich opgewonden op het schoolplein en waar naar verluidt dit evenement nog steeds plaatsvindt. Kwart voor 12, het moment waarop de schoolbel zou klinken en de vrijheid van de middag zou worden ingeluid, naderde snel.

De leraar keek glimlachend toe terwijl de kinderen ongeduldig schuifelden, hun ogen stralend van opwinding. Toen klonk het verlossende geluid van de bel, en met een vreugdekreet renden de kinderen naar buiten, klaar om de straten van het dorp te vullen met hun gelach en gezang.

Gewapend met de traditionele woorden van het Sint Pietersbalslaan-liedje, trokken de kinderen van huis tot huis. De melodie klonk helder en vrolijk door de straten, een echo van generaties die hetzelfde lied hadden gezongen in dezelfde straten.

“Daar komen wij knechtjes en meidjes aan,

Al om Sint Pieter de bal te slaan.

Hadt gij in de gilde gebleven,

Dan hoeft gij Sint Pieter de bal niet te geven.

Maar nu gij zijt uit de gilde gegaan,

Nu moet gij Sint Pieter de bal uitslaan.

Slaan, slaan, slaan,”

Bij elk huis waar ze stopten, werden de kinderen begroet met glimlachen en goedhartige gebaren van de jonge getrouwden. Geld en snoepgoed werden vrolijk gestrooid, en met gretige handen raapten de kinderen hun beloning op, hun gezichten stralend van vreugde.

En zo trokken ze verder, van de ene deur naar de andere, de hele gemeenschap doorkruisend in een vrolijke optocht van jeugdige energie en traditie. Het was een moment van verbinding, waarin jong en oud samenkwamen om een eeuwenoude ritueel te vieren en de banden van de gemeenschap te versterken.

Terwijl de middag vorderde en de zon langzaam onderging aan de horizon, keerden de kinderen vermoeid maar gelukkig terug naar hun huizen, hun zakken gevuld met lekkernijen en hun harten vervuld van herinneringen aan een dag vol vreugde en verbondenheid. En hoewel de avond viel en de straten stil werden, bleef de geest van het Sint Pietersbalslaan voortleven in de harten van de mensen, als een heldere herinnering aan de kracht van traditie en gemeenschap.