Ellert en Brammert, de plaatselijke pestkoppen


In lang vervlogen tijden, toen de heidevelden nog geen wifi hadden en de reuzen Ellert en Brammert de lokale Tinderprofielen van argeloze reizigers beoordeelden, speelde zich een komisch drama af op het Ellertsveld. Dit pittoreske stukje natuur, dat tegenwoordig klinkt als de perfecte plek voor een wellness retreat, was destijds het schrikbeeld voor iedereen die geen zin had in een gratis knuppelbehandeling.

Ellert en Brammert, de plaatselijke pestkoppen, hadden een onderaardse hut gebouwd die waarschijnlijk dienst deed als het eerste Airbnb-resort voor rovers. Om hun territorium te beschermen, hadden ze draden met bellen gespannen als een soort Middeleeuwse versie van een beveiligingssysteem. Hoe modern!

Als je toevallig een van die draden raakte, kon je beter een afscheidsbericht naar huis sturen, want Ellert en Brammert kwamen als een soort ongeduldige deur-tot-deur verkopers met dikke knuppels langs om je welkom te heten. Als je het er levend vanaf bracht, mocht je jezelf gelukkig prijzen en een kaartje sturen naar de lokale knuppel-overlevingsclub.

Op een dag, terwijl vader en zoon over de heide struinden op zoek naar Pokémon (of iets dergelijks), spotten ze op de es van Orvelterveen een meisje dat er uitzag alsof ze verdwaald was in een reusachtige versie van “Temptation Island”. Marieke, de ongelukkige maagd in nood, werd als een modern pakketje bezorgd bij de rovers, die blijkbaar hun sociale leven wilden uitbreiden.

Echter, vrouwen in huis brachten problemen met zich mee voor dit roversduo. Niet alleen omdat ze nooit meer samen op rooftocht konden, maar vooral omdat vrouwen over het algemeen niet gecharmeerd zijn van roofdier-achtige huisgenoten. De komische situatie bereikte een hoogtepunt toen vader Ellert besloot zich te laten scheren door Marieke, alsof hij dacht dat ze een barbier in opleiding was.

Maar Marieke was niet zomaar een weerloos slachtoffer. In een Shakespeare-waardige wending van het lot sneed ze haar ‘klant’ de strot af met een scheermes dat scherper was dan de humor van een sarcastische kameel. Terwijl Ellert stervende neerzakte, nam Marieke de benen naar huis alsof ze net de jackpot had gewonnen.

Brammert, de achterblijver in deze komedie van fouten, ontdekte te laat het bloederige schouwspel. Hij begon een achtervolging die waarschijnlijk net zo gracieus was als een dronken slak op rollerblades. Marieke, met haar atletische vaardigheden, ontsnapte net aan de wraak van Brammert, en het enige wat hij overhield aan zijn jacht was een in de deur vastzittende bijl – een prachtig symbool van zijn net-niet-heroïsche inspanningen.

Marieke en haar ouders verhuisden snel naar een veiligere streek, waar het enige gevaar dat ze tegenkwamen waarschijnlijk kwam van een iets te opdringerige buurman met een luidruchtige grasmaaier. De rest van Orvelterveen, met de angst voor Brammerts wraak in hun harten, ontvluchtte het dorp sneller dan een kat op een hete plaat. Het duurde niet lang of het hele dorp werd verplaatst, waarschijnlijk op zoek naar een plek waar de reuzen en hun komische capriolen niet meer zouden spoken. En zo eindigde het hoofdstuk van Ellert en Brammert, de onhandige rovers van het Ellertsveld, waar de heidevelden nu vooral worden bezocht voor hun rustgevende sfeer en niet langer voor een onvrijwillige knuppelbehandeling.