In elk dorp en stad, zo fier en klein,

Staan monumenten, stille getuigen te zijn,

Van oorlog, van strijd, van verlies en pijn,

Een herinnering aan hen die moesten verdwijnen.

In steen gehouwen namen, eeuwig daar,

Vertellen verhalen van een donkere tijd,

Waarom blijven we vechten, steeds maar weer?

Wanneer leren we de les van die strijd?

Waarom blijven we elkaar bestrijden,

Om redenen zo verschillend en klein?

Wanneer zullen we het inzicht leiden,

Dat vrede en liefde het pad moeten zijn?

Laat ons deze monumenten aanschouwen,

Als een roep om vrede, een stil gebaar,

Dat we samen moeten bouwen,

Aan een wereld zonder strijd, zonder gevaar.

Laat ons niet vergeten, maar ook niet blijven haten,

Laat ons verenigen, in plaats van te verlaten,

Want alleen samen kunnen we het verleden verzachten,

En een toekomst van vrede en liefde verwachten.

Jan Veenstra