Gemeente Coevorden tijdens de tweede wereldoorlog.

Tijdens de donkere dagen van de Tweede Wereldoorlog werd de vredige gemeente Coevorden abrupt ondergedompeld in de schaduw van bezetting en onderdrukking. Het begon allemaal op die gedenkwaardige dag, de 10e mei 1940, toen de Duitse troepen Nederland binnenvielen als een onheilspellende storm die over het land raasde.

In de idyllische omgeving van Coevorden, Geesbrug, Sleen en Noord-Sleen werden betonnen bastions opgericht, bekend als kazematten, als een laatste linie van verdediging. Vanuit deze versterkte forten weerstonden dappere Nederlandse soldaten wanhopig de oprukkende vijand. De Oosterhesselerbrug werd een cruciale locatie, waar twee kazematten, een geschutspost, en een loopgraaf de Duitse opmars trachtten te stuiten. Ondanks dappere pogingen en zelfs het opblazen van de brug, konden de Nederlandse verdedigers slechts een tijdelijke vertraging veroorzaken voor de Duitse troepen die op weg waren naar strategische doelen.

Met de bezetting kwamen ook nieuwe regels die het dagelijkse leven drastisch veranderden. Identiteitsbewijzen werden verplicht gesteld, radio’s werden verboden, en de pers werd gemuilkorfd. De Duitsers confisqueerden landbouwproducten voor hun eigen behoeften, waardoor er een schrijnend tekort aan voedsel ontstond. Rationering werd de norm, terwijl mensen uit het westen van Nederland, uitgehongerd en wanhopig, te voet of per fiets naar Drenthe trokken op zoek naar voedsel.

Maar te midden van deze duisternis ontwaakte ook een sprankje hoop: het verzet. In 1943 groeide de oppositie tegen de Duitse bezetting gestaag. Gewone mensen werden helden, vaak met een hoge prijs. Johannes Post, een lokale held uit Nieuwlande, leidde moedig zijn medestrijders, maar betaalde uiteindelijk de ultieme prijs voor zijn moed.

Voor de Joodse gemeenschap was de oorlog een tijd van onbeschrijflijke verschrikking. De Duitse autoriteiten lanceerden een meedogenloze campagne van vervolging en vernietiging. De nacht van 2 op 3 oktober 1942 markeerde een tragisch keerpunt toen alle Drentse Joden werden gedeporteerd naar kamp Westerbork, en van daaruit naar de vernietigingskampen werden gestuurd.

Maar zelfs in de diepste duisternis gloeide er een vonk van hoop. Op een dag, in 1945, brak de langverwachte bevrijding aan. Via Coevorden trokken Canadese soldaten het gebied binnen, waarmee een einde kwam aan de nachtmerrie van de bezetting.

Vandaag de dag getuigen talloze monumenten verspreid over de gemeente Coevorden van de offers die werden gebracht en de prijs die werd betaald voor vrijheid. Elk monument is een stille herinnering aan de heldenmoed en het lijden dat de gemeenschap heeft doorgemaakt tijdens die donkere jaren van de Tweede Wereldoorlog. Ze staan als wachters van herinnering, opdat de geschiedenis nooit vergeten zal worden.