Op een kille ochtend in mei 1940, terwijl de dauw nog over de velden hing, brak het geluid van naderende Duitse troepen de serene rust van het Nederlandse landschap. Het was een sombere dag, waarop de loop van de geschiedenis van het kleine land voor altijd zou veranderen. De Duitse invasie was begonnen.

In de provincie Drenthe, waar het landschap zich uitstrekte in rustige uitgestrektheid, waren de Nederlandse soldaten vastberaden om de vijand tegen te houden. Bij Coevorden, Geesbrug, Sleen en Noord-Sleen werden bunkers opgericht, stevige bolwerken van verzet tegen de dreigende invasie. De kazematten, zoals ze genoemd werden, waren de laatste bastions van hoop voor de Nederlandse verdedigers.

Bij de Oosterhesselerbrug, een strategische overgangsroute, werden twee kazematten opgetrokken, flankeerden door geschutsopstellingen en loopgraven. Vanuit deze posities trachtten de Nederlandse soldaten wanhopig de Duitse opmars te stuiten. Met vastberadenheid en moed hielden ze de vijand urenlang op afstand, met de vernielde Oosterhesselerbrug als obstakel op hun weg naar de Afsluitdijk.

Hoewel de Nederlandse verdedigers erin slaagden om de Duitsers te vertragen, konden ze uiteindelijk niet voorkomen dat de vijand langs hun linies glipte. Het lot van Nederland was bezegeld; de Tweede Wereldoorlog had zijn intrede gedaan. De bezetting bracht een golf van verandering met zich mee, waarin de Nederlanders geconfronteerd werden met een nieuwe realiteit onder Duitse heerschappij.

Spoedig werden draconische maatregelen ingevoerd door de Duitse bezetters. Persoonsbewijzen werden verplicht gesteld, radio’s werden verboden en de vrijheid van meningsuiting werd ernstig beperkt. De Nederlanders werden geconfronteerd met een schaarste aan essentiĆ«le goederen, aangezien de Duitsers landbouwproducten naar Duitsland vorderden, met hongersnood tot gevolg.

In het westen van Nederland, waar de ontberingen het grootst waren, waagden velen de gevaarlijke tocht naar Drenthe, op zoek naar voedsel en onderdak. Dwangarbeid werd opgelegd aan Nederlandse mannen, terwijl het verzet tegen de Duitse bezetting gestaag groeide. Helden zoals Johannes Post stonden op tegen de tirannie, maar velen betaalden de ultieme prijs voor hun moed.

De gruwelijke waarheid van de Holocaust werd ook in Drenthe gevoeld, waar de Duitse bezetters genadeloos jacht maakten op de Joodse bevolking. Op een nacht werden alle Drentse Joden weggevoerd naar kamp Westerbork, om vandaaruit naar de verschrikkingen van de concentratiekampen te worden gestuurd. Weinigen keerden terug.

Pas in 1945 kwam de langverwachte bevrijding, toen Canadese soldaten via Coevorden de provincie binnentrokken. Maar de littekens van oorlog en bezetting zouden nog lang blijven bestaan. Monumenten verspreid over het landschap herinneren ons aan de dappere strijders en onschuldige slachtoffers die hun leven gaven in de strijd voor vrijheid en rechtvaardigheid.